Witte wijn

De 2021 La Mission Haut-Brion Blanc heeft een genuanceerd, ingetogen boeket met gele pruim, Anjou-peer en hints van kamperfoelie—zeer ingetogen en strak samengebonden, maar toch zeer goed gedefinieerd. Het gehemelte is prachtig in balans met een pittige ingang en een citroenprooi van zuur, waardoor oranje schil en kakivruchten aan de afdronk zichtbaar worden, vol spanning. Dit is op dit moment nek-aan-nek met de Haut-Brion Blanc, maar kan het op de lange termijn overtreffen.

De Aile d'Argent van 2021 heeft een meer door Sauvignon gedreven boeket met limoenbloem, sinaasappelmikken, een vleugje grapefruit en kruisbes. Het palet is goed in balans met een pittige ingang, een vleugje gember, goed in balans met een zoute afdronk. Dit is absoluut heerlijk.

De Domaine de Chevalier Blanc 2021 was een van de beste wijnen die ik tijdens de en primeur heb geproefd, wit of rood. Nu in fles heeft het een betoverend boeket mineralenrijke citrusvruchten die een van de meest complexe vormen die ik ooit in een oogst heb meegemaakt. Het gehemelte is goed in balans met een prachtige lijn van zuur en een licht harsachtige textuur, zeer complex en intens in de afdronk die in de mond blijft hangen. Wat een fantastische droge witte Bordeaux zal dit worden.

Zoals gewoonlijk introduceert Molitor's uitsluitend in kleine vaten geheven "driesterren" Pinot Blanc enkele openlijke tonen van eikenhout in de neus en lichte verstijving en droging van de gebruikelijke boeiende combinatie van textuurromigheid met verfrissing van deze variëteit. Maar het herbergt nog steeds veel interesse. Muskusachtige suggesties van narcissen vermengen zich met geuren van maïsscheuten, limoenschil en gekneusde appelschil. Voller dan zijn twee ogenschijnlijk mindere tegenhangers, maar zeker niet zwaar, biedt dit een verkoelende suggestie van appel- en limoensorbet in het midden van de mond, wat leidt tot een aanhoudende, zij het enigszins houtachtige afdronk, versterkt door speeksel-inducerend zoutgehalte.

Vanaf het bovenste van Hühnerbergs drie brede terrassen leidt deze eensterren-Spätlese heerlijk met rijpe witte perzik en mirabelle, versierd met diverse bloemen, waaronder de oranjebloesems die Müllen als typisch voor wijnen uit dat terras beschouwt. Het delicate, malse, gepolijste middengehemelte voegt een vleugje rauwe amandelen toe, wat leidt tot een weelderig aanhoudende afwerking die bewonderenswaardig transparant is voor glinsterende natte steen en ook verrukkelijk vermengd met minerale zouten. Hier is een Müllen 2018 waar ik me geen zorgen over maak om aan te bevelen voor uitgebreide kelderopslag. Grappig genoeg zegt hij dat het een van de verschillende wijnen is die hij graag droog wilde laten gaan – maar ik ben blij dat er andere ideeën waren. De situatie was eigenlijk ongebruikelijk, zoals Müllen vertelde: "Eind februari of begin maart leek het erop dat dit gewoon niet verder wilde fermenteren. Maar ik dacht, misschien als ik het gewoon wat tijd zou geven... Dus lag hij bijna vijf maanden op de bodem, natuurlijk zonder SO2, maar hij bewoog nooit. En toen ik een lichte hint van oxidatie in de wijn ontdekte, afkomstig van de bovenkant van het vat, wist ik welke kant de volle inhoud op ging en dat het tijd was om te bottelen." Waarom geven we deze wijn slechts één ster? Ik kan alleen concluderen dat Müllen mijn hoge dunk ervan niet helemaal deelt.