Martin Müllen verbouwt oude wijnstokken in de ondergewaardeerde wijngaarden Kröv en Trarbach, waaronder de locatie die hij tot vlaggenschip heeft gemaakt: Trarbacher Hühnerberg, de hoogste punt van drie belangrijke Einzellagen langs de steile oostelijke oever van de Kautenbach, die een diepe zijvallei uitmondt in de rechteroever van de Moezel bij Traben-Trarbach. Hij restaureerde het kleine overgebleven bestand van oude Hühnerberg-wijnstokken, dat wordt gedocumenteerd als een nauwgezette selectie van een massale door een voormalige eigenaar; herstelde vervallen stenen terrassen; daarna werd het grootste deel van de locatie opnieuw beplant met nieuwe oude wijnstokken. Müllen staat zelden direct contact met zijn vrucht van de voorfermentatieve huid, maar gebruikt uitsluitend oude mandpersen die bijna 24 uur nodig hebben voor het verwerken van een lading. De meeste Müllen-wijnen fermenteren spontaan in fuder en worden pas bij het bottelen van hun leeslaag gescheiden. Dat gebeurt meestal in de late zomer, hoewel in veel jaargangen één of twee van die partijen die in een kelder rusten, nat en koud, zelfs naar Moezel-normen, pas na de volgende oogst worden gebotteld. (Müllen laat nu de banden op zijn vaten vervangen door zink, omdat hij beweert dat de standaard stalen vaten na slechts enkele jaren in die kelder onbruikbaar zijn gecorrodeerd.) Deze teler is opvallend oprecht en gepassioneerd over zijn missie, en eventuele bedenkingen die ik had over zijn wijnen waren meestal te wijten aan overmatige afdrukken van zwavel of residuele suiker. Ik doe geleidelijk ervaring op met flesevolutie op dit adres, maar heb nog steeds geen tijd gevonden om meer dan een half dozijn jaar terug te gaan; en aangezien Müllen zijn landgoed pas in 1991 oprichtte, moet wat hij als een langdurig verouderingspotentieel beschouwt, nog op de proef worden gesteld.
“We hebben simpelweg minimaal drie weken nodig om te oogsten,” legde Müllen uit, “en soms vier. Als ik 15 of 20 plukkers had, zou het sneller kunnen gaan, maar dan had ik niet de controle die ik nodig heb. Het werk was moeilijk, heel moeilijk, en we moesten door de regen heen plukken,” zei hij over de oogst van 2014, en hij vond slechts een minderheid van de botrytis die zijn druiven snel aantastte zo edel dat ze in een afgewerkte wijn werden opgenomen. “Hoe later het werd, hoe meer fruit moest worden geofferd, en tegen het einde,” vertelde hij, “moest 60 procent van de Hühnerberg-vrucht tot de grond worden gezaagd.” (In echt zonnige, droge jaren kan die locatie, ondanks de hoge ligging en ligging in zijdalen, dankzij de bronnen eerder rijpen dan de wijngaarden van Müllen in Kröv; maar in 2014 was dat niet het geval.) Ondanks de eerder genoemde offers behaalde Müllen, net als de meeste telers van de Middenmoezel, nog steeds gemiddeld ruim 50 hectoliter per hectare. Het feit dat hij nu drie mandpersen heeft (hoewel één klein en meestal alleen voor edelzoete wijn wordt gebruikt) stelde hem in staat om deze jaargang in de kelder bij te blijven zonder zijn gebruikelijke 20-uurs perscyclus op te offeren. Müllen behoort overigens tot een aantal telers waarvan de 2014-modellen niveaus van suikervrij droog extract (38-41 gram per liter) vertonen, ongekend voor wijnen die niet edelzoet zijn. Dit is een andere moezelteler die royaal sterren aanbrengt op etiketten en wijnbeschrijvingen, hier grofweg gebaseerd op zijn indruk van hun relatieve kwaliteit. En als dat niet zo was, zou men regelmatig verwijzingen moeten maken in A.P.-nummers, omdat Müllen doorgaans elke fuder afzonderlijk bottelt, zelfs als meerdere partijen met vergelijkbare afgewerkte residusuiker uit dezelfde Einzellage komen en dezelfde Prädikat moeten dragen. Dat gezegd hebbende, vertegenwoordigt zijn collectie uit 2014 een aanzienlijk kleiner aantal totale bottelingen dan gewoonlijk, waarbij er meer wijn is gemengd in zijn generieke producten.
